تبلیغات 
غمم از وحشت پوسیدن نیست **** غم من غربت تنها ئی هاست
هوای آمدنت دیشبم به سر می زد.
نیامدی که ببینی دلم چه پر می زد
به خواب رفتم و نیلوفری بر آب شکفت
خیال روی تو نقشی به چشم تر می زد
شراب لعل تو می دیدم و دلم می خواست
هزار وسوسه ام چنگ در جگر می زد
زهی امید که کامی از آن دهان می جست
زهی خیال که دستی در آن کمر می زد
دریچه ای به تماشای باغ وا می شد
دلم چو مرغ گرفتار بال و چر می زد
تمام شب به خیال تو رفت و ، می دیدم
که پشت پرده اشکم سپیده سر می زد.
(امیر هوشنگ ابتهاج)
زه پرده گر به در آید نگار پرده نشینم
چو اشک از نظر افتد نگارخانه چینم
بسازم از سر زلف تو چون نسیم به بویی
گرم ز دست نیاید که گل ز باغ تو چینم
مرو به ناز جوانی گره فکنده بر ابرو
که پیر عشقم و زلف تو داده چین به جبینم
نـ ـردبـــ ــ ـان زندگـــ ــ ــــی
می روم از نردبـانی، تا خدا دستم بگیــــــرد
بی خبر از من نباشد، این دل مستــم بگیرد
گفت پیـر دلشکسته در زمین دردت نگفـتی
حق گرفتـــه نردبان را ، تا مبادا خود بیفــتی
قـ ــ ـلب سوختـ ـــ ـــه
میهمانی آمد از در، چهـــره اش افروخته
دیدمش قلبی به دستش جای جایش سوخته
چشم من حیرت زده ، اما به قلبم دوخته
قلب گفتـــا این منـــم قلب تو ای دل سوختــه
تکیـ ــ ــه بــ ــ ــر دل
تکیه بــــر دیوار دل کــــردم، دلـــــم ویرانه شد
ـــــــــــــــــــ .هر کسی با من نشست روز دگـــــر بیگانه شد
جـــــام من لبـــــریز غم، عاشق میخـــانه شد
ـــــــــــــــــــ .سر کشید از مِی همان دم جان و دل دیوانه شد
منبع:رهایی از قاب تنهایی(تنها شایان)
دلتان به نورلطف خدا منور
مشام جانتان به شمیم بهارمعطر
لطف روزگار بر ایامتان مقرر
نوروزتان با شادی وصفا
سال نو رو خدمت همه ی دوستان تبریک میگم.امیدوارم سال 1390 سال پرخیر و برکتی برای تمام دوستان باشه
داوود عزیز همراه با سال جدید تولدت رو هم تبریک میگم
*
الهی جاده زندگیت هموار
آسمان چشمانت صاف و دریای دلت همیشه آرام و زلال باشد
و هیچ وقت از دنیا خسته نباشی . . .
تولدت مبارک عزیزم
***
از طرف
اندر این سودا اگر دل را به سودش باختم
با غم هجرش چه گویم سوختم یا ساختم
مانده در دل حسرتی ز آن آشنائیها هنوز
چون به را عشق او شور جوانی باختم
قالی خوش نقش دل را با هزاران آرزو
در میان کارگاه عشق او پرداختم
وصل او در زندگی ای دل سرابی بود و بس
با لبانی خشک در صحرای عشقش تاختم
دل ز سودای وصالش همچو مرغی می تپد
در میان شعله ی عشقش ورا انداختم
شمع یادش روشنی بخش دل دیوانه بود
هر زمان پروانه وَش زآن شعله اش بگداختم
گر خیالش پشت درهای دل بشکسته ام
در زند یادش شقایق تا سحر بنواختم
مانده ام پای به گِل با تب هجران چه کنم
اشک غم بارد از این دیده چو باران چه کنم
تو به خواب خوش و از ناله دل بی خبری
من آواره بگو ! بی سرو سامان چه کنم؟
گفته بودی که کنون سوی خدا باید رفت
ما رسیدیم به ان نقطه ی پایان چه کنم؟
مژده ی وصل ز دیدار خدا یافته ام
تو رضایت بده تا از پی احسان چه کنم
قد و بالای تو بوسم؟ بدهم جان؟ تو بگو؟
من که آماده آنم بدهم جان؟ چه کنم؟
بوسه بر ان قد سرو تو، سزاوارتر است
پس بیا تا که روم بر سر پیمان چه کنم؟
طاقت از دست من امروز چه پیمان تو رفت
ما بماندیم و همین کلبه ی احزان چه کنم؟
گر به وصالت مرا شاد نکردی بیا
در دل خود جای ده سنگ مزار دلم
مردن در راه عشق عاقبت کار ماست
عاشقی و مردگی گشته شعار دلم
گر بدهی ساغری یا شکنی ساغرم
باز توئی نازنین ماه عذار دلم
قهر تو و مهر تو در نظر ما یکی ست
هر دو سرم را برد بر سرِ دارِ دلم
تا نظری میکنی سوی دل بی دلم
غنچه گل می شود سبز کنار دلم
ای که نظر در نهان بر همه دلها کنی
گوشه ی چشمی بر این حالت زار دلم
هیچ ندارد دلم غیر امید وصال
ذرّه امید ما دارو ندار دلم
| Design By : Pichak |
من به درماندگی صخره و سنگ
من به آوارگی ابر و نسیم
من به سرگشتگی آهوی دشت
من به تنهایی خود می مانم
*****
من در این شب که بلند است
به اندازه حسرتزدگی
گیسوان تو به یادم می آید.
من در این شب که بلند است
به اندازه حسرتزدگی
شعر چشمان تو را میخوانم.
چشم تو، چشمه شوق
چشم تو، ژرفترین راز وجود
*****
